နာမ္၏အစားသံုးေသာ ပုဒ္ကို နာမ္းစားဟုေခၚသည္။ ^__^
ခမ္းကီးကိုယ္စား သံုးသာ နာမ္စားအား ခမ္းကီးဟုေခၚသည္။ ^___^
သူမ်ားေတြ ကိုယ္ပိုင္အမည္ ရာဇ၀င္ေလးေတြ ညြန္းဖြဲ႕တာ ဖတ္ရေတာ့ ခမ္းကီးဆိုတဲ့ နာမ္စားကိုလည္း အမွတ္တရအျဖစ္ ေဖၚညြန္းခ်င္လာတယ္။
ၿပီးေတာ့ ခမ္းကီးရဲ႕ ပို႔စ္ကို အၿမဲတမ္း အားေပးေနတဲ့ မမပန္းရဲ႕ စိတ္၀င္တစ္စား ေတာင္းဆိုမႈေလးကို အသိအမွတ္ ျပဳေသာအားျဖင့္ေပါ့။ ^___^
ခမ္းကီးဆိုတာ ဘယ္သူဘယ္၀ါမွန္း မသိတဲ့ လူတစ္ဦးပါ။ ^___^
ကြန္ျပဴတာအေျခခံ မရွိပဲ ဘေလာ့ဂ္ေလာကထဲ ေရာက္လာတဲ့ မအူမလည္ ေတာသားေလးတစ္ေယာက္ေပါ့။ ^__^
သူမ်ားေတြလို IT ဆိုတဲ့ ကမၻာသစ္ႀကီးကို စိတ္၀င္စားသူတစ္ေယာက္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူမ်ားေတြလို ဘြဲ႕ရပညာတတ္ အတန္းစားထဲက မဟုတ္ေတာ့ IT ဆိုတာ ခရီးၾကမ္းထြက္ရသလိုပါပဲ။ ^___^
Mouse ဆိုတာ ႂကြက္၊ monitor ဆိုတာ အတန္းေခါင္းေဆာင္ဆိုတဲ့ ပညာေလးနဲ႕ ကြန္ျပဴတာဆိုတဲ့ အရာကို ကိုင္ဖူးစက ေပ်ာ္လိုက္ရတာ။ သူ႔ရြာသားေတြကို ႂကြားခ်င္လိုက္တာ ေမ်ာက္အုန္းသီးရသလို ပါပဲ။ ^__^
ဟိုလိုက္ကလိ၊ ဒီလိုက္ကလိ ႏိုင္လြန္းလို႔ ကြန္ျပဴတာပိုင္ရွင္က ဗိုင္းရပ္စ္ကို သတိထားေနာ္လို႔ ေျပာေတာ့၊ ၾကမ္းပိုးလိုလို အေကာင္ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနေတာ့တယ္။ ^___^
www ဆိုတဲ့ wသံုးလံုး အဓိပၸါယ္ကို မသိပဲ သူ႔ရြာသားေတြဆီ ကြန္ျပဴတာပညာရွင္လို ရႈိးထုတ္ေနလိုက္တာ မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ပါပဲ။
စိုက္ေကာ္လို႔ ၿခံဳေပၚေရာက္ရတာမ်ား ဆိုၿပီး သူမ်ားေတြအတင္းတုတ္တာလည္း ဂရုမစိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ရြာမွာဆို ကြန္ျပဴတာဆိုလို႔ တီဗီြ၊ စာအုပ္ေတြထဲမွာသာ ျမင္ဖူးတဲ့ေကာင္က…။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ကြန္ျပဴတာသင္တန္းဆိုင္းဘုဒ္ကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္ကူးနဲ႔ ရူးလိုက္ရတာလည္း ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့…။ ^___^
သူမ်ားေတြလိုပဲ ေတာင္ေက်ာ္၊ေျမလွ်ိဳးၿပီး ႏိုင္ငံျခားေရာက္မွ ကြန္ျပဴတာကို လက္တို႔ထိဖူးခဲ့တယ္။ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ရႈိးထုတ္တဲ့ ေတာသားလို အလုပ္ေကာင္းကို လိုက္ရွာခဲ့တာ အခုထိ အမွတ္ရစရာပါပဲ။
ကံေကာင္းေထာက္မလို႔လား၊ ပါရမီေဟာင္းေလးဘာေလး ရွိခဲ့လို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ ကြန္ျပဴတာအားထားရတဲ့ အလုပ္ကို ရရွိေတာ့တယ္။ ကီးဘုဒ္ဆိုရင္ တီး၀ိုင္းေတြမွာ သံုးတဲ့ပစၥည္းလို႔ သိတဲ့ေကာင္ကေလ…. Abcd ကို မနည္း ရွာယူရတယ္။ ^___^
အဲဒီအခ်ိန္ထိ screen ေပၚမွာ ျမန္မာစာေပၚလာလိမ့္မယ္လို႔ သူမထင္ထားခဲ့ဘူး။ အဂၤလိပ္စာလံုးသာ ေပၚေနတတ္တယ္လို႔ ယံုၾကည့္ေနလွ်က္ေပါ့…။ ^___^
ခမ္းကီးရဲ႕ ကြန္ျပဴတာလက္ဦးဆရာက bossရဲ႕သားပါ။ ကံေကာင္းလို႔ သေဘာေကာင္း၊ လုပ္ငန္းေကာင္းတဲ့ boss နဲ႔ လာေတြ႕လို႔သာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္က စၿပီး ကြန္ျပဴတာေရွ႕ ထိုင္ေနရတဲ့၀ဋ္ကို ခံရပါေတာ့တယ္။
အင္တာနက္ဆိုတာႀကီးကို သဲသဲကြဲကြဲနားမလည္ပဲ သံုးပဲသံုးေနေတာ့တယ္။ တစ္ေန႔မွာေပါ့….
ဟိုေပါက္ကရ၊ ဒီေပါက္ကရ လိုက္ႏွိပ္ရင္းက (အမွန္က x ပံုကို လိုက္ေရွာက္ႏွိပ္ရင္း) ျမန္မာအေၾကာင္း၊ ျမန္မာပံုေတြပါတဲ့ စာမ်က္ႏွာကို ႏွိပ္မိေတာ့တယ္။ ^___^ (စူးစမ္းရွာေဖြေပါ့… )
အဂၤလိပ္စာလံုးေတြၾကားက ေလးေထာင့္ကြက္ကိုလည္း ျမန္မာေဖာင့္ ဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး။ Google ဆိုတဲ့ စာမ်က္ႏွာကို သံုးတတ္ေတာ့မွ Myanmar ဆိုတာကို ရွာၾကည့္ခ်င္လာတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ Myanmar.com ဆိုတာနဲ႔ ျမန္မာနဲ႔ဆိုင္တဲ့ စာမ်က္ႏွာကို စသိခဲ့တယ္။ ^___^
အဟဲ.. ရာဇ၀င္ကို ရွင္းေနလိုက္တာ ခမ္းကီးဆိုတဲ့ နာမ္စားက ဘယ္လိုလဲဆိုတာ အခုထိ မေရးေသးပါလား…။ (ေတြးေနေရာေပါ့….)
အဲဒီလို ျမန္မာစာကို ေတြ႕ၿပီးမွ ခမ္းကီးဆိုတာ စ လို႔ ရမွာေပါ့ေနာ..။ ^___^
ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး အင္တာနက္ကို သံုးလာခဲ့ၿပီး တစ္ရက္မွာေပါ့…….။ (အခ်ိဳးက.. )
ပအို၀္းလူမ်ိဳးဆိုေတာ့ အင္တာနက္မွာ ပအို၀္းအေၾကာင္း ရွိမလားဆိုၿပီး သိခ်င္လာတယ္။
အဲဒီမွာတင္ google ကိုသြားၿပီး Pa-o, Pao, Pa-oh , လိုက္ေရွာက္ႏွိပ္လိုက္တာ (လက္ဦးဆရာ) ခြန္ေလဇာရဲ႕ (http://khunlazer.multiply.com) ကို စေတြ႕မိတယ္။ အဲဒီတုန္းက ၀က္ဘ္ဆိုက္တစ္ခု အျဖစ္သာ သိခဲ့တယ္။ ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာ မသိေသးတာ အမွန္ပါပဲ။
တစ္ျခားေသာ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ေတြ႕မိ၊ ဖတ္မိေနေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္၀က္ဘ္ဆိုက္လို႔ပဲ နားလည္ခဲ့တယ္။ အဲဒီ ခြန္ေလဇာရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မွာတင္ သူမ်ားေတြ comment ေရးတာ ေတြ႕မိေတာ့တယ္။ ( comment ဆိုတာလည္း ဘာမွန္းမသိခဲ့ဘူး)
အဲဒီမွာတင္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းကို ေရးခ်င္လာတယ္…။ အကြက္ေလးထဲမွာ ေရးၿပီး အက္ဒ္ေတာ့ member ၀င္ရမယ္တဲ့…။
အဲဒီေတာ့မွ sign up ဆိုတာ ေတြ႕ဖူးေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆက္၀င္ေပါ့။ (member ျဖစ္ၿပီး ဘာလုပ္လို႔ရတယ္ ဆိုတာ မသိေသး)
ေက်းဇူးတင္စကားေျပာၿပီး ဟိုကလိဒီကလိေတာ့မွ ဘာအကြက္၊ ညာကြက္ကို ေတြ႕မိသြားတယ္။ ပအို၀္းအေၾကာင္းေလးေတြ၊ ရြာဓေလ့ ေျပာျပခ်င္ေတာ့မွ download ဆိုတာ သိခဲ့ျပန္ေရာ…။ add, save, edit ဆိုတာနဲ႔ ေနာက္ပိုင္းမွ ရင္းႏွီးခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့။
ဒီမွာတင္ Khun Khan Don(ခြန္ခမ္းဒြမ္) ဆိုတဲ့နာမည္ေလးကို ေမြးဖြား္ေစခဲ့ပါေတာ့တယ္။
ေျမျပန္႔က ပအို၀္းဆိုေတာ့ ေျမျပန္႔ပအို၀္းဆိုတဲ့ အဓိပၸါေလးနဲ႔ေပါ့……။
အဲဒီ multi စာမ်က္ႏွာကေနပဲ ဟိုလူ႔အိမ္၊ ဒီလူ႔အိမ္လိုက္လည္ရင္းက ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာကို နားလည္လာခဲ့တယ္။ မွ်ေ၀သိေစလိုတဲ့ အေၾကာင္းေတြက ရွိေနေတာ့ ခြန္ခမ္းဒြမ္ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေလး ျဖစ္ေပၚ လာခဲ့ပါတယ္။
အခုမွ ခမ္းကီး ျဖစ္ေပၚလာပံုနဲ႔ နီးစပ္လာတယ္…။ ^___^
အဲဒီ multi ထဲမွာတင္ တစ္ခ်ိဳ႕က ကိုႀကီးခမ္းဒြမ္၊ ကိုခမ္းဒြမ္၊ ကိုႀကီးခမ္း၊ ရင္းႏွီးလာတဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ခ်ိဳ႕က ကိုခမ္းႀကီးေပါ့…။
အဲဒီမွာတင္ ခမ္းႀကီး ဆိုတဲ့ နာမည္ကို သေဘာက်သြားတယ္။
ခမ္းကီးတို႔ ပအို၀္းေဒသမွာ ဗမာစကားေျပာ မပီၾကပါဘူး။ အမွန္က မပီတာရယ္လို႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ဓေလ့၊ သူ႔ထံုးစံ လို႔ပဲ ေျပာရမွာေပါ့။ ဗမာတစ္၀က္၊ ပအို၀္းတစ္၀က္ ေရာတဲ့ပံုစံမ်ိဳးေပါ့။ ( ခမ္းကီးေရးတဲ့ ပို႔စ္ေတြမွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္.. ေၾကာ္ျငာ… ^___^ )
ႀကီး ဆိုတာကို ခမ္းကီးတို႔ရြာသားေတြက ကီး ဆိုၿပီး ေျပာၾက၊ ေခၚၾကာတာ ရွိတယ္။ သားႀကီးကို ပိုကီး၊ သမီးႀကီးကို ပိုမူကီး၊ မူကီး စသျဖင့္ ေခၚေလ့ရွိတယ္။
ဒီမွာတင္ ခမ္းႀကီးကို ခမ္းကီး အျဖစ္ေမြးထုတ္ ပါေတာ့တယ္။ ^___^
အမွန္ေတာ့ ပအို၀္းစကား က်က်ေခၚေစလိုတဲ့ အမွတ္တရအျဖစ္ပါ။ ခမ္းကီးလို႔ တစ္ခါဖတ္လိုက္တာနဲ႔ ပအို၀္းစကားတစ္လံုးပါၿပီးသား ျဖစ္သြားတာေပါ့… ^___^
ခမ္းကီးဆိုတဲ့ နာမ္စားအိမ္ေလးကို လာလည္ဖတ္ရႈအားေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ရွိေၾကာင္း ေျပာၾကားလိုပါတယ္။
ခမ္းကီးရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေၾကာင့္ အဆင္မေျပလွေသာ ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာအတြက္၊ အားနည္းေနေသာ ပို႔စ္မ်ားအတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ လိုအပ္တာေတြ၊ မွားယြင္းေနတာေတြကို ေထာက္ျပ၊ သင္ျပႏိုင္ပါတယ္။
ဒီေနရာမွေန၍ ၾကားဆရာ၊ ျမင္ဆရာ၊ သင္ဆရာ အားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ၿပီး ဂါရ၀ျပဳပါတယ္။
ဆက္လက္ၿပီး တစ္ခုခုေပးစြမ္းႏိုင္ေသာ သိသမွ်၊ ျမင္သမွ်ေတြကို ေ၀ငွေနပါဦးမယ္လို႔….
အားလံုးကို ေလးစားစြာျဖင့္
ခမ္းကီး
၁၀၊ဇြန္၊၂၀၀၉
Wednesday, June 10, 2009
ခမ္းကီးဟုေခၚေသာ နာမ္စား
Sunday, June 7, 2009
အေရာင္မျခယ္ခဲ့ရေသာ ပန္းခ်ီကား (အပိုင္း-၂)
ခမ္းကီးရဲ႕အိမ္ေလးထဲ အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး ၀င္ေရာက္အားေပး၊ ဖတ္ရႈခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားကို ေလးစားေသာအားျဖင့္ ( အေရာင္မျခယ္ခဲ့ရေသာ ပန္းခ်ီကား )ကို အဆံုးထိ ေရးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ (^__^)
ကိုယ့္ဧည့္သည္ကို မေလးစားရာေရာက္တယ္လို႔ ေနာင္တရမိလို႔ပါ။ (အဟီး.. ^__^ )
ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ေရးေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြကိုလည္း မေလးစားရာ ေရာက္မွာေပါ့ေနာ.. ^___^
ၿပီးေတာ့ (ဒုတိယမိ) ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ ကတိအေၾကာင္း ေရးတတ္သမွ် ေဖၚၾကဴးခ်င္တာရယ္..
ၿပီးေတာ့ (တတိယမိ) ^__^ ဇာတ္လမ္းေတြ၊ ၀တၳဳေတြ ေရးတဲ့တစ္ေန႔က်ရင္ အစအဆံုးေရးတတ္သြားေအာင္ေပါ့.. (အဟဲ.. စကားေတာင္ ပီေအာင္ မေျပာတတ္တဲ့သူက) ^__^
အားနာပါးနာစြာနဲ႔ ေမးခြင့္ရွိရင္ တစ္ခုေလာက္ ခမ္းကီးေမးခ်င္တယ္။ ^__^ အားလံုးပဲေနာ္။
ႏွလံုးသားနဲ႔ရင္း၊ ဘ၀နဲ႔ရင္းၿပီး ကတိေပးဖူးၾကပါသလား….လို႔ပါ။
ေပးဖူးခဲ့ရင္ ကတိတည္ခဲ့ပါသလား…။ ကတိပ်က္ခဲ့ပါသလား…။ ဘယ္လို… ဘယ္လိုေပါ့။ (အဟီး.. အားနာလိုက္တာ) ^__^
ခမ္းကီးျဖင့္ဗ်ာ… ထမင္းကို ကုန္ေအာင္စား၊ စကားကို အကုန္မေျပာနဲ႔၊ ကတိကို လြယ္လြယ္မေပးပါနဲ႔ ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္စာရြက္ေလးကို ေခါင္းရင္းဘက္မွာ ကပ္ထားလွ်က္ေနကို သတိလစ္ၿပီး (အမွန္က ႏွလံုးသားအရည္ေပ်ာ္ၿပီး) ကတိေပးခဲ့မိတယ္။ (ေနာင္တရမွ လိုက္တမ္းတတာ) ^__^
ခမ္းကီးႏွလံုးသားကပဲ ႏုနယ္လြန္းလွတယ္ဗ်ာ။ (အဟဲ.. ျပဇာတ္မင္းသားေလသံနဲ႔)
မပန္သာပဲ ပန္းလွလွျမင္တိုင္း ႏွေျမွာတတ္တဲ့ အက်င့္က မမိုက္ပါဘူး။ ေႏြေလရူးမွာ လြင့္ပါေနတဲ့ သစ္ရြက္ေျခာက္ျမင္တိုင္း လြမ္းစိတ္ေပၚလာတတ္တဲ့ အက်င့္ကလည္း ညံ့ဖ်င္းလြန္းပါတယ္ေနာ…။ မိႈင္းညိဳ႕ညိဳ႕ မႈန္ေ၀ေ၀ေတာင္ေတာင္ရႈခင္း ျမင္ရင္လည္း အိမ္ကို သတိရတတ္တဲ့စိတ္က ပိုသာဆိုးေသး…။ ^__^
တစ္နယ္တစ္ေက်းမွာ ေ၀းေနရတဲ့ အခ်ိန္၊ ဘ၀အတိမ္းအေစာင္းမရွိဖို႔ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ထိန္းသိမ္းေနရတဲ့ အခ်ိန္၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေ၀းကြာၿပီး တသသလြမ္းေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ သာယာၾကည့္ႏူးမႈ ေရၾကည္တစ္စက္မွ်ကို တမ္းတမိၾကမွာပါေနာ…. ^__^
ခမ္းကီးက သူမ်ားေတြထက္ ပိုၿပီး ေတာင့္တတတ္ခဲ့လို႔လား မဆိုႏိုင္။
ၾကည့္ပါဦး.. သူမဆိုတဲ့ အဆက္ေဟာင္းဆီက ဖုန္းသံၾကားၿပီး (ႏွလံုးသား အရည္ေပ်ာ္ၿပီး) လြယ္လြယ္ေလးကို ကတိေပးလိုက္မိတာေလ…..။ (ညံ့တာကို ႂကြားျပရဲေသးတယ္ေနာ)
ငါဟ ေယာက်္ားဆိုတဲ့ ဘ၀င္ျမင့္လိုက္မိလို႔လား မဆိုႏိုင္ (ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိခဲ့တယ္) ကိုယ့္ကို အဆက္ျဖတ္လိုက္တဲ့ မိန္းကေလးက ကိုယ့္ကို ျပန္ၿပီး ေအာက္ႀကိဳ႕တယ္ ဆိုေတာ့လည္း… ^__^
( အမွန္က ေစ်းကိုင္လိုက္ေသးတယ္။ သူမကို တစ္ညေလာက္စဥ္းစားပါရေစ၊ ေနာက္ေန႔ ဖုန္းျပန္ဆက္လာပါ၊ ျပန္ျဖစ္၊ မျပန္ျဖစ္ဆိုတာ ေျပာမယ္ေပါ့။ အူျမဴး၊ အူလွိမ့္မတတ္ တစ္ညလံုး စဥ္းစားခဲ့တယ္။ ခမ္းကီးတို႔မ်ားေနာ္ စန္းပြင့္ေနလိုက္တာ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ၊ ဘယ္လို ဆံုးျဖတ္ရမလဲ ဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့။ အဟီး.. တစ္ကယ္ပါ။) ^__^
ဇြတ္အတင္းႀကီး လိုက္ႂကြားေနလိုက္တာ၊ သူမဆိုတဲ့ မင္းသမီးကိုေတာင္ မိတ္မဆက္ရေသးဘူး။ (အဟီး.. )
သူမဆိုတာက ခမ္းကီးတို႔ရြာနဲ႔ ဆယ္မိုင္ေလာက္ေ၀းတဲ့ ပိုၿပီးေတာက်တဲ့ရြာက (အဟဲ.. ႏွိမ္တာ) တစ္ရြာသူေလးေပါ့။ သူမရြာမွာဆို ကြမ္းေတာင္ကိုင္အဆင့္ေပါ့။ ရြာမွက္ႏွာဖံုးေလးေပါ့..။ (စေလာင္းဖံုးလိုေတာ့ မျမင္ေယာင္ၾကပါနဲ႔ဦး.. အဟီး)
ခမ္းကီးမ်က္လံုးက လွတာကိုမွ သေဘာက်တတ္တဲ့ မ်က္လံုးမ်ိဳးေလ.. (^__^) ။ ဒါေၾကာင့္ ရြာအမ်ားႀကီးကိုေက်ာ္ၿပီး သြားေတြ႕တတ္တာ…။ (အမွန္က ခမ္းကီးတို႔ရြာမွာ ေက်ာင္းလာတက္ဖူးတာ၊ ဒါေၾကာင့္ သူမကို သိႏိုင္တာေပါ့ေနာ..။ )
ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ပန္းကို မခ်ဴစြမ္းလို႔ လမ္းေဘးကပန္းကို ခ်ဴလိုက္ရတာလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ သူမဆိုတဲ့ သူမကလည္း မာနအျပည့္နဲ႔ပါ။ လိမၼာေရးျခားရွိတယ္၊ မိန္းမပီသတယ္.. စတဲ့…စတဲ့ ေကာင္းျခင္းေတြနဲ႔ပါ။ (အဟီး… ဒါေၾကာင့္ ခမ္းကီး ထည့္စဥ္းစားတာေပါ့ေနာ.. ^___^ )
သူမဖုန္းဆက္ဖို႔အေရးက ခမ္းကီးတို႔ရြာအထိ လာခဲ့ရတာေလ..။ အိေၿႏၵရွင္ ခမ္းကီးတို႔ လုပ္ခ်လိုက္တာ တစ္ညတာေတာင္ အိပ္ေစာင့္လိုက္ရတယ္..။ (အဟီး… )
ေနာက္ေန႔မနက္မွာ သူမဆီက ဖုန္းလာခဲ့ပါတယ္။ ခမ္းကီး ျပန္လာျဖစ္၊ မျဖစ္ သူမအျပတ္ေမးခဲ့တယ္။ သူမ စြန္႔စားသမွ်ဟာ ခမ္းကီးအတြက္ ေနာက္ဆံုးပဲ….တဲ့။ (ခမ္းကီးဗ်ာ.. အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔… ) သူမ ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ ဆိုၿပီး ေမးလိုက္မိတယ္။ သိခ်င္ရင္ ျပန္လာခဲ့… တဲ့။ အျပတ္ပဲ။ (အမွန္က ခမ္းကီးဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ေနတာပါ။ အိပ္မက္လိုလို၊ ဘာလိုလိုမို႔ေလေနာ… ^__^ )
သူမရဲ႕ေနာက္ဆံုးစကားက ခမ္းကီးရင္ကို တည့္တည့္မွန္ၿပီး ေႂကြေစခဲ့ပါတယ္…။
သူမကို မစဥ္းစားႏိုင္ခဲ့ရင္ တစ္ခုေတာ့ ကတိေပးခဲ့ပါ….. တဲ့။ သူမ ဖုန္းဆက္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း လံုး၀.. လံုး၀… ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေျပာဖို႔…. တဲ့ဗ်ာ။ !_!
ကဲ…. ဘယ္လိုလုပ္မလဲ… စာဖတ္သူသာ ခမ္းကီးဆို ဘယ္လို ဆံုးျဖတ္မလဲ….။ (အဟီး… ကိုယ့္ျပသာနာကို သူမ်ားျပသာနာ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကည့္တာေနာ္.. ^__^ )
( ေနာက္ပိုင္းမွာ သူမအေၾကာင္းကို ခမ္းကီး စံုးစမ္းၾကည့္ေတာ့မွ သူမအိမ္ကလူႀကီးေတြ သူမကို အိမ္ေထာင္ခ်ဖို႔ ဇြတ္အတင္း စီစဥ္ခဲ့လို႔ပါတဲ့ဗ်ာ…။ တစ္ကယ္ဆိုလည္း သူမလူႀကီးေတြ အိမ္ေထာင္ခ်ဖို႔ ႀကိဳးစားတာ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားေနတာ ၾကားေန၊သိေနခဲ့ပါတယ္။ သူမ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျငင္းဆန္ခဲ့တယ္။ ရည္းစားရွိလို႔လား ေမးေတာ့လည္း မရွိဘူးတဲ့။ ဒါဆို မိဘသေဘာတူတဲ့လူနဲ႔ ယူပါဆိုလည္း မယူႏိုင္ဘူး..တဲ့။ သူမမိဘေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ လက္ေလွ်ာ့ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုေျပာသလဲဆို ေယာက်္ားစိတ္ေပါက္လို႔ ေနမွာေပါ့…တဲ့။ အဟီး….. ) ( အလာကားရလို႔ ေဖါက္သည္ခ်ေနတာေနာ…. ^___^ )
အမွန္က အဲဒီအခ်ိန္ေတြဟာ ခမ္းကီးရဲ႕ အေရးအႀကီးဆံုး အခ်ိန္ေတြပါ။ ( ေႏွာင္မွ သိခဲ့တယ္)
မတိက်၊ မေသခ်ာေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ (ဘယ္သူ႔မွ တိုင္ပင္ေဖၚမရွိ၊ သူေလးရဲ႕ ပံုရိပ္ကလည္း တစ္ဖြားဖြား၊ ေယာက်္ားမာနကလည္း ခပ္ေပၚေပၚ)နဲ႔ တေပါင္းလ ပအို၀္းအမ်ိုးသားေန႔ပြဲေတာ္ က်ရင္ ျပန္လာမယ္ဆိုၿပီး ကတိေပးလိုက္ပါေလေရာ……..
ခမ္းကီးတို႔မ်ား ဘယ္ေလာက္ထိ ေစ်းကိုင္ခဲ့သလဲဆို.. အျမန္ဆံုး ျပန္လာပါဆိုတာကို ေနာက္သံုးလေက်ာ္မွ ျပန္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ (အဟီး… ေတာ္ေတာ္ အားကိုးထိုက္တယ္ေနာ္ ^___^ )
ဒါေပမယ့္ သူေလးဆိုတဲ့ သူေလးကို ခမ္းကီးသတိရေနဆဲပါ…. ( အျမင္ကတ္စရာ အေၾကာင္းမ်ား )
ဒါေပမယ့္ (ဒုတိယမိ) သူေလးနဲ႔ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး ဆိုတဲ့ သံသယအရံႈးစိတ္က ႀကီးမွားခဲ့တယ္။ သူေလးအသံကိုေတာ့ ခမ္းကီး ၾကည္ႏူးခဲ့တယ္။ ရည္းစားဥပေဒအရ ေျပာရရင္ တရား၀င္ရည္းစားမွ မဟုတ္ေသးတာပဲေလ.. (အဟီး… မိန္းကေလးမ်ား ရင္နာစရာ)
အမွန္က ခမ္းကီးအတြက္ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္သင့္လည္း ျဖစ္သင့္ပါတယ္ေနာ..။ ( ကိုယ္ဘက္ကိုယ္ယက္ေသာလိပ္ ) သူေလးေရာ၊ သူမပါ ခမ္းကီးကို တိက်ေသာအေျဖ မေပးခဲ့ၾကဘူးေလ…။ ခမ္းကီးကလည္း တိတိက်က် ဘာမွ မေျပာခဲ့ဘူး…။ (ျပသာနာ အစစ္)
အားလံုးကလည္း နာက်င္ေအာင္လုပ္တတ္တဲ့ သူေတြ..။ တစ္ေယာက္က မတူမတန္ဆိုေသာ ဘ၀အေျခအေနနဲ႔ ပိုင္းျဖတ္ႏိုင္စြမ္းသူ၊ တစ္ေယာက္ကလည္း နားမလည္တတ္စြာျဖင့္ နာက်င္ေစဖဲ့ဖူးသူေလ….။ (အမယ္.. ခမ္းကီးတို႔ အခ်က္ ပိုင္ခ်ိန္ဆိုေတာ့… အဟီး…) ^__^
အဟမ္း…. အဟမ္း…
သို႔ေလာ.. သို႔ေလာ ဆိုတဲ့ . ခမ္းကီးရဲ႕ ဇေ၀ဇ၀ါျခင္းက ဒီပို႔စ္ေလးရဲ႕ အသိက ေသာ့ခ်က္ေပါ့..။ (အဟဲ.. ဘယ္စာေရးဆရာရဲ႕ စတိုင္လ္လည္းေတာ့ မသိေတာ့ဘူး…. ^___^ )
တစ္ေယာက္က အႏွစ္ႏွစ္အလလက တိတ္တစ္ခိုးခ်စ္ခဲ့ရသူ…။ တစ္ေယာက္က သနား၍ ခ်စ္ေနရသူ ( ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္မႏိုင္ခဲ့တာ၊ ကိုယ့္အျပစ္ ကိုယ္မျမင္တတ္တာကို) အတြက္ ခမ္းကီး အေတာ့္ကို ေခါင္းခဲခဲ့ပါတယ္။ ( ႏုနယ္လွေသာ ေယာက်္ားတို႔၏ ႏွလံုးသား အစစ္အမွန္ ^__^ )
တစ္ခုေသာ ေႏြရာသီရဲ႕ လြမ္းေမာဖြယ္တစ္ရက္မွာ ခမ္းကီး ရြာျပန္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ (အဟဲ.. အခ်ိဳးမေျပပံုက)
ႏိုင္ငံျခားက ျပန္လာတယ္ဆိုေတာ့ ခမ္းကီး ရုပ္ရည္က သန္႔ျပန္႔ေနတာေပါ့။( အဟီး… ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကိုယ္ upgrade လုပ္လိုက္တာ ^___^ )
ဟယ္.. ခမ္းကီးက လြင္မိုးလိုပဲေနာ္… ။ ဟဲ့.. ေ၀ဠဳေက်ာ္နဲ႔ တူတာဟ.. ။ အဟဲ.. ရြာက ကေလးေတြကေလ…။ (အဟီး.. ေတာဓေလ့အတိုင္း ခရီးေ၀းက ျပန္လာတဲ့လူေတြဆီ မုန္႔စားရဖို႔ ၀ိုင္းအံုတတ္တဲ့ ထံုးစံအတိုင္း)
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ခမ္းကီးက မင္းသားေပါ့….။ ^___^
ကိုယ့္ရဲ႕ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈေၾကာင့္ ဒီလို… ဒီလို.. သူမ်ားေတြၾကား ခမ္းကီးတို႔ အရင္ကလို မ်က္ႏွာမငယ္ရတာ ၾကည္ႏူးစရာေပါ့ေနာ္…။ ^__^
ရြာျပန္ေရာက္တဲ့ ညေနမွာပဲ ခမ္းကီးရဲ႕အေမက သူေလးရဲ႕အိမ္သြားလည္ဖို႔ တိုက္တြန္းေနေလရဲ႕။ သူမ်ားအိမ္ကဖုန္းကို အားကိုးအားထားျပဳလာခဲ့တာ မဟုတ္လား..။ ေက်းဇူးတင္ဖို႔၊ လက္ေဆာင္ေလးဘာေလးပါရင္ စသျဖင့္ေပါ့ ….။ (^___^)
( အဟီး.. လိပ္အေတြးနဲ႔ ေျပာရင္ လူေမြးေျပာင္လာၿပီဆိုတာ ႂကြားျပဖို႔ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သူေလးရဲ႕ မိဘဆီ ကိုယ္ေရာင္ျပဖို႔ေပါ့… ^__^ )
သူေလးဆီ ေရာက္သြားေတာ့မွ ခမ္းကီး ဒုကၡအႀကီးအက်ယ္ ခံစားရေတာ့တယ္။ သူေလးေလ.. သူေလး..။ အရင္ကထက္ ေခ်ာေမာတည္ၿငိမ္လိုက္ပံုမ်ား….။ စာဖြဲ႕လို႔ မမွီ ႏီုင္ေအာင္ လွေနလိုက္တာဗ်ာ…။ အရင္က ခ်စ္စရာအလွနဲ႔ လွေနတာ။ အခုမွ ႏွစ္သက္မက္ေမာဖြယ္ အလွနဲ႔ လွရက္လိုက္တာဗ်ာ..။ ( ခမ္းကီး အမွန္တစ္ကယ္ ၀န္ခံပါတယ္။ သူေလးအလွကို ခမ္းကီး ႏွစ္သက္မိတာပါ)
ၿပီးေတာ့.. ၿပီးေတာ့.. အရင္ကနဲ႔ မတူေတာ့ေသာ အၾကည့္ေတြ။ ( ခ်စ္သူရဲ႕အၾကည့္၊ ရည္းစားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အၾကည့္နဲ႔ေပါ့။ အမွန္တစ္ကယ္ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ခမ္းကီး ယံုၾကည္လွ်က္)
(ရည္းစားဥအပေဒအရ တရား၀င္ရည္းစား၊ အေျဖေပး ေခါင္းညိတ္ၿပီးသား ခ်စ္သူျဖစ္ေနခဲ့ရင္)
(သူမဆိုေသာ သူမအား ကတိမေပးထားမိခဲ့လွ်င္)
(အခုေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေသာ အတိတ္မ်ားစြာအား တမ္းတရင္း…..)
ခမ္းကီး မေမွ်ာ္လင့္ရဲခဲ့ေသာ သူေလးရဲ႕ ႀကိဳဆိုျခင္းကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ (အကယ္၍သာ ဘ၀သည္ edit လုပ္၍ ရခဲ့လွ်င္ ခမ္းကီးတစ္ေယာက္ ထိုေန႔ထိုရက္မ်ားကိုသာ edit ၿပီး save ၍ သိမ္းထားခ်င္ပါေတာ့သည္) ^___^
ၿပီးေတာ့.. သူေလးရဲ႕ မိဘေတြ။ ခမ္းကီးအေပၚ ေႏြးေထြးလွတာ သံသယ မရွိစရာ။ ခမ္းကီးရဲ႕မိဘေရာ၊ သူေလးရဲ႕မိဘပါ ေရႊလမ္းေငြလမ္းခင္း၍ ေရႊခမည္းခမက္၊ ေငြခမည္းခမက္ေတာ္ၾကမည္ဟု စိတ္ကူးေနၾကမယ္ဆိုတာ ခမ္းကီး ယံုၾကည္ပါတယ္။ (အမွန္တစ္ကယ္လည္း သူတို႔ေတြ စဥ္းစားေနၾကမည္ဟု ယံုၾကည္လွ်က္)
ခမ္းကီးရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ရြာကလူေတြလည္း သူေလးနဲ႔ အဆင္ေျပၿပီလို႔ ထင္ေနၾကေလရဲ႕…။
ဒါေပမယ့္… ဒါေပမယ့္.. ေနာက္ေန႔မွာ သူမဆိုေသာ သူမဆီ ခမ္းကီးသြားခဲ့တယ္။ ခမ္းကီးရဲ႕ ေပးထားတဲ့ကတိ မတည္ခဲ့ရင္.. ဆိုတာကိုပဲ ေတြးေနမိတယ္။ သူမလို မာနႀကီးတဲ့ မိန္းကေလးက ခမ္းကီးကို ျပဴငွါစြာ ႀကိဳဆိုျပဳစုေနတာ သူမမိဘေရာ၊ သူမအသိုင္းအ၀ိုင္းပါ တစ္အံ့တစ္ၾသရွိပံုရတယ္။ ( အမွန္လည္း သူတို႔ အံ့ၾသၾကပါတယ္။ မင္းသားခမ္းကီး လာလည္တယ္ဆိုေတာ့ေလ… အဟီး… ^___^ )
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ျပသာနာမဟုတ္ေလာက္တဲ့ ျပသာနာက ျပသာနာျဖစ္ေတာ့တာပဲ။
ခမ္းကီးကို ဆိုင္ကယ္နဲ႔လိုက္ပို႔တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက မေစာင့္ႏိုင္လို႔ဆိုၿပီး အရင္ျပန္ႏွင့္တယ္။ ညေနမွ ျပန္လာႀကိဳမယ္ဆိုၿပီး သြားလိုက္တာ ညေနအထိ ေပၚမလာခဲ့ဘူး။
အဲဒီမွာတင္… ညအိပ္လိုက္ပါေလေရာ….။ ( အမွန္ေတာ့ သူမကို သနားတာလည္းပါခဲ့တယ္။ ၿပံဳးေပ်ာ္စရွိတဲ့ သူမမ်က္ႏွာ ခမ္းကီးျပန္မယ္လို႔ ေျပာေတာ့ မ်က္ညိူးပါေလေရာ..။ သိသာစြာျဖင့္)
အဲဒီညမွာ သူမရဲ႕အျဖစ္အပ်က္စံုကို ေျပာျပေတာ့တယ္။ သူမကို အခုေနာက္ဆံုးေပးစားမယ့္လူကို မရအရ သူမိဘေတြ ေပးစားမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူမမွာ ရည္းစားရွိတယ္လို႔ ေျပာခဲ့မိေၾကာင္း၊ ဘယ္သူဘယ္၀ါ ျဖစ္ေၾကာင္းကို မေျပာရေၾကာင္း၊ ခမ္းကီး အမွန္တစ္ကယ္ ျပန္မလာမွာစိုးလို႔ မေျပာခဲ့ရေၾကာင္း၊ အခုလို ခမ္းကီးေရာက္လာေတာ့ သူမမိဘေတြ သေဘာေပါက္ေလာက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း…..တဲ့။ !_!
တရား၀င္ရည္းစား မဟုတ္တဲ့ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို သူမရည္းစားပါလို႔ မေျပာသာတဲ့ မိန္းကေလးရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကို ခမ္းကီး ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ (^__^) (မိန္းမသားေတြရဲ႕ ဒုကၡ… )
(သာယာၾကည္ႏူးျခင္းကို ငတ္ျပတ္ေနတဲ့ ခမ္းကီးတစ္ေယာက္ တေပါင္းလေရာင္ေဖြးေဖြး၊ ေႏြေလညွင္း ေသြးတဲ့ ထိုတစ္ညမွာ သူမရဲ႕ ညိွဳ႕ယူျခင္းမွာ မိန္းေမာေနပါေတာ့တယ္)။ !__!
ကဲ…… ဘယ္နဲ႔ရွိစ…..။ (^__^)
အဟီး…. အခုေလာက္ဆို ဇာတ္သိမ္းပိုင္းကို သိေရာေပါ့ေနာ…. ။ ^___^
ဒါေပမယ့္ ခပ္နာနာ ဇာတ္၀င္ခန္းေတာ့ ထည့္ေပးလိုက္မယ္။ (အမွတ္တရေပါ့ေနာ္)
သူမကို ခမ္းကီးမိဘေတြနဲ႔ လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ားစြာျဖင့္ တင္ေတာင္းေစခဲ့ံပါတယ္။ ( ေနာက္ဆံုး ဂုဏ္သိကၡာေပါ့.. ^__^ )
ခမ္းကီးမိဘေတြ တစ္အံ့တစ္ၾသ ျဖစ္ပံုကို မဖြဲ႕ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ !__!
အနာဆံုး ဇာတ္ကြက္ကို အားမနာပါးမနာ ေျပာျပရရင္……။
သူေလး(အခ်စ္ရဆံုးေသာသူ)ဆီ ခမ္းကီးကိုယ္တိုင္ မဂၤလာဖိတ္စာ သြားပို႔ခဲ့ပါတယ္။ @_@ - !__!
(ဒီအခန္းကို romance ဆန္ဆန္ ေရးဖြဲ႕ ႏိုင္ခဲ့ပါက ေဖါက္သည္ခ်ေရးျပပါဦးမည္.. ^__^ )
( တုန္ရီေသာလက္၊ နီေစြေသာ မ်က္လံုးျဖင့္ သူေလး.. ခမ္းကီးရဲ႕ဖိတ္စာကို ဖြင့္ဖတ္ခဲ့တာ ေနာက္ဆံုးပံုရိပ္အျဖစ္ ႏွလံုးသားထဲ save ထားခဲ့ပါတယ္.. )
** ၾကင္သူႏွစ္ဦး..
ႏွလံုးသားစကၠဴေပၚတြင္
အခ်စ္ပံုၾကမ္းေရးဆြဲခဲ့ဖူးပါသည္။
သို႔ေသာ္..
ၾကင္သူတို႔သည္
ေဆးေရာင္စံု မျခယ္ေလပဲ
ပန္းခ်ီမမည္ေသာ
အခ်စ္ပံုၾကမ္းအား
အေ၀းသို႔လြင့္ပစ္ လိုက္သည္။ **
ေလးစားစြာျဖင့္
ခမ္းကီး
၆၊ဇြႏ္၊၂၀၀၉
A Chit So The Mhar(Bonus) - Yadanar Oo-Chaw Su Khin-Sone Thin Par-Shin Phone
Friday, June 5, 2009
အေရာင္မျခယ္ခဲ့ရေသာ ပန္းခ်ီကား
အႏုအရြ၊ အလွအပ ပို႔စ္ေတြ ဖတ္ရဖန္မ်ားေတာ့ ခမ္းကီးရင္ထဲ ဂလုဂလုျဖစ္လာတယ္။
မေသပဲ ႂကြင္းက်န္ရစ္ေနေသးတဲ့ အခ်စ္ပိုးေတြ ရြစိရြစိ ျဖစ္လာတာ အမွန္ပဲ..။ (^___^)
မေနႏိုင္ေတာ့လို႔ သူမ်ားေတြ ဖတ္စရာရွိေအာင္ ေရးဖို႔ စိတ္ကူးေပါက္လာတယ္။ အခ်ိန္ပိုသူမ်ား ဖတ္စမ္းၾကည့္ေပါ့ေနာ္။ အခ်ိန္မရခဲ့သူမ်ားေတာ့ ေက်ာ္သာသြားေပါ့… အဟီး..။ (တိုက္တြန္းခ်က္က)
သိပ္အေထြအထူးမဟုတ္တဲ့ သာမန္ ဇာတ္လမ္းမွ်သာပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ ယူတတ္ရင္ေတာ့ သင္ခန္းစာေတာ့ ရွိေလာက္ပါတယ္။ (အဟဲ… ႂကြားလိုက္ေသး)
အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ စခဲ့တဲ့ ခမ္းကီးရဲ႕အခ်စ္ကို စရေအာင္ (^___^)
သူေဌးသမီးတစ္ေယာက္ကို တစ္ဖက္သတ္ ခ်စ္ဖူးတယ္လို႔ပဲ တိုတိုတုတ္တုတ္ေျပာရေအာင္။
ဟုတ္တယ္ေလ.. အမ်ားအားျဖင့္ သူေဌးသမီးေတြက ေခ်ာေခ်ာလွလွေတြ၊ ခ်စ္စရာေလးေတြသာ မ်ားတာကိုး။ ခမ္းကီးဆိုတဲ့ လူကလည္း သာမန္ပုရိသမ်က္လံုးပဲ ရွိေတာ့ အလွအပကို စြဲမိတာ ဘယ္ဆန္းမလဲေနာ…။ (^___^)
ဒါေပမယ့္ ခမ္းကီးခ်စ္မိတဲ့ သူေဌးသမီးက သူမ်ားေတြထက္ ပိုလွ၊ ပိုေခ်ာ၊ ပိုၿပီးခ်စ္စရာေကာင္းေနတယ္ဗ်ာ။ (အမွန္က အခ်စ္မ်က္လံုး၊ အခ်စ္ရဲ႕အၾကည့္နဲ႔ ျမင္ခဲ့လို႔ သူေလးက သူမ်ားေတြထက္ ပိုလွေနတာ ေနာက္ပိုင္း အခ်စ္ကို နားလည္တဲ့ အခ်ိန္မွ သိရတယ္။ )
ေက်ာင္းမွာဆိုလည္း သူေလးကို ခိုး ခိုးၿပီးလိုက္ၾကည့္ရတာ မေမာႏိုင္၊ အလွဴပြဲေတြမွာလည္း သူေလးအလွကို လိုက္ငမ္းရတာလည္း တစ္ေမာ။ သူ႔ေလးကို ျမင္ရမွ ေနႏိုင္စားႏိုင္သလိုလို..။ (^___^)
သူ႕ဘက္ကေတာ့ ခမ္းကီးလိုလူေတြ တစ္ပံုတစ္ေခါင္းႀကီး လိုက္ေငး၊ လိုက္ငမ္းေနၾကတာ အမ်ားႀကီးဆိုေတာ့ သူေလးက ဘာသိဘာသာပါပဲ။
ခမ္းကီးရုပ္ကလည္း သူေလး စိတ္ကူးထဲ ထည့္စဥ္းစားရမယ့္ ရုပ္မ်ိဳး မဟုတ္ပဲကိုး…။
ပိန္ပိန္လိန္လိန္၊ အသားမဲမဲ၊ ဆံပင္စုတ္ဖြားဖြားနဲ႔ ခမ္းကီးရုပ္က မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ အေစာႀကီးကတည္းက ကိုယ့္ကိုယ္ကို နားလည္ခဲ့ေတာ့ စလံုးေရမစတာပဲ ေကာင္းပါတယ္လို႔ မစမရွိပဲ အရံႈးေပးၿပီး ခပ္ေ၀းေ၀းမွာပဲ ေနခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့။ (^___^)
သူေလးသိသြားသည္ ဆိုရံုေလာက္ေတာ့ ရည္းစားစာေပးဖို႔ ခမ္းကီးလို အူတူတူေဘာ္ဒါေတြရဲ႕ အားေပးတာ ရွိဖူးပါရဲ႕။ ေရးေရးၿပီး စုတ္ၿဖဲ၊ ေရးေရးၿပီး လြင့္ပစ္နဲ႔ ဗလာစာအုပ္ ကုန္တာပဲ အဖတ္တင္ခဲ့တယ္။ (အဟီး.. )
သတၱိက အစမေကာင္းေတာ့ အေႏွာင္းမေသာခ်ာခဲ့ရတာ အဲသလို…။
သူေလးဘာမွ မသိရွာပဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ တစ္ဖက္သတ္လိုက္ပတ္သက္ေနေတာ့ သူေလးအေၾကာင္းကို အၿမဲတမ္း စံုးစမ္းနာယူေနလွ်က္ပဲ။ ဘယ္သူဘယ္၀ါနဲ႔ ရည္းစားျဖစ္ေန၊ ဘယ္လိုအေၾကာင္းက ဘယ္လို၊ ဘယ္၀ွါေပါ့။ အဟဲ. ဒိုင္ယာရီေတြ ဘာေတြေတာင္ ေရးခဲ့ေသးတာ။ (^___^)
အေျခမလွေတာ့ ပညာေရးနဲ႔ေ၀း၊ ဘ၀ေရွ႕ေရးေတြးတတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူေလးနဲ႔ ဟိုး… အေ၀း.. အေ၀းးမွာေပါ့။
ျပည့္စံုတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားမွာ သူေလးသတင္းက ေမႊးသထက္ေမႊးလွ်က္ရယ္ပါ။ ဘ၀တိုက္ပြဲနဲ႔ လံုးပန္းေနရတဲ့ ခမ္းကီးလို လူတန္းစားက ေတာ္ရာ၊ တန္ရာ ဘ၀ၾကင္ေဖၚေတာ့ ရွိတန္ေကာင္းပါရဲ႕လို႔ စဥ္းစားရမယ့္အရြယ္မွာ သင့္တင့္တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ရည္းစားထားလိုက္ပါေရာ….။ ဒါေပမယ့္ လပိုင္းေလာက္သာၾကာၿပီး အဆင္မေျပတာနဲ႔ ပ်က္သြားေရာ။
ဒါေပမယ့္ ကံၾကမၼာဆိုတာကလည္း အဆန္းသားေနာ္…. (^___^)။
သူ႕ဟာသူအရွိန္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ျပင္းထန္စြာ တိုက္ခတ္ေနတဲ့ မုန္တိုင္းက ဘယ္လိုကဘယ္လို ေ၀ွ႔ရမ္းေမႊေႏွာက္ခဲ့သလဲေတာ့ မသိဘူး။ မုန္တိုင္းထန္ၿပီး ရာသီဥတုသာယာတဲ့ ရက္တစ္ရက္က ေရာက္လာခဲ့တယ္။
ေခတ္မမွီ၊ မတိုးတက္ႏိုင္ေသးတဲ့ ခမ္းကီးတို႔နယ္မွာ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ခက္ခဲတယ္ဆိုတာ အဆန္းမဟုတ္သလို တယ္လီဖုန္းဆိုတာက ရတနာတစ္ပါးလို ရွားပါးပစၥည္းေပါ့။
ႏိုင္ငံျခားေခတ္စားတဲ့ ေခတ္ကာလမွာ သူမ်ားေတြလို ေခတ္မွီဖို႔ ခမ္းကီးလည္း ႏိုင္ငံျခားခရီးသြားခဲ့ရတယ္ ဆိုပါေတာ့.. (^___^)။ ေတာင္ပဲေက်ာ္ေက်ာ္၊ ေျမပဲလွ်ိဴးလွ်ိဳး၊ မိုးပဲပ်ံပ်ံေပါ့.. ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမဟုတ္ရင္ ႏိုင္ငံျခားပဲေပ့ါေနာ္။
အဟဲ… ႏိုင္ငံျခားမွာေနတုန္း အိမ္ကိုဆက္သြယ္ဖို႔ ဖုန္းမရွိသူမ်ား ဖုန္းသမားအိမ္ကို အားကိုးရတဲ့ေခတ္ကိုး။ သူေလးအိမ္ကဖုန္းကို အသံုးျပဳဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာတယ္ ဆိုပါေတာ့…..။
ကိုယ့္အိမ္ကလူနဲ႔ စကားေျပာရဖို႔အေရး ႏွစ္ခါျပန္၊ တစ္ခါတစ္ေလ သံုးေလးျပန္ ဖုန္းျပန္ေခၚေနရတဲ့ ေခတ္သစ္ႀကီးမွာ သူေလးနဲ႔ စကားေျပာခြင့္ျဖစ္သြားတယ္။ ပထမ ကိုယ့္အိမ္ကလူကိုေခၚဖို႔ခ်ိန္း၊ ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္ေခၚ။ အိမ္ကလူေရာက္လာရင္ အိုေက။ မေရာက္ေသးရင္ သံုးျပန္၊ ေလးျပန္ေပါ့။ (^___^)
ဒီမွာတင္ သူေလးနဲ႔ ရင္းႏွီးခြင့္ရေတာ့ သာယာၾကည့္ႏူးခဲ့မိတာ အမွန္ပါပဲ။ ေရာဂါေဟာင္း( အမွန္ကား အခ်စ္)က ျပန္ ျပန္ေပၚလာတယ္။
ဖုန္းေခၚႀကိမ္မ်ားလာေတာ့ ကိုယ္သိခ်င္ သူေလးအေၾကာင္းကို မသိမသာေလးျဖင့္တစ္မ်ိဳး၊ ခိုး ခိုးၿပီးတစ္ဖံု ေမးရင္းနဲ႔ အေ၀းေရာက္စဥ္ မသိဖူးတဲ့ သူေလးရဲ႕အေၾကာင္းကိုလည္း သိခြင့္ရခဲ့တယ္။ ရင္းႏွီးမႈမ်ားလာမွ ဟိုတုန္းက ကိုယ့္ကို ဘာလို႔ ဒီလိုမရင္းႏွီးရပါလိမ့္လို႔ ေခါင္းေခါက္ၿပီး ေမးလိုက္ခ်င္တယ္။ (^___^)
သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ကၽြဲလိုႏြားလို..အဲ… အေသအလဲွ ရုန္းကန္ႀကိဳးစားမွေတာ့ အိမ္ကို ေငြစေၾကးစေတာ့ ပို႔ႏိုင္ရမွာေပါ့ေနာ္..။ အရပ္ထဲကသတင္း၊ ဖုန္းသတင္းေတြေၾကာင့္ သူေလးလည္း ခမ္းကီးအေၾကာင္းကို သိတန္သေလာက္ သိေနလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။
မထင္မွတ္ပဲ ထူးထူးဆန္းဆန္း စကားလံုးကို ၾကားခဲ့ရတယ္။ ရည္းစားမရွိေသးဘူးလား၊ မိန္းမမယူေသးဘူးလား၊ လူပ်ိဳႀကီး လုပ္မလို႔လား….. တဲ့။
ေရာ.. အခ်စ္ရယ္လို႔ ေအာ္ပစ္လိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခမ္းကီး မေအာ္ရဲ႕ခဲ့ပါဘူး… ။အ ဟီး(^___^)
ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ အူျမဴးေနတာ။ ဟိုက ရိုးရိုးတန္းတန္း ေမးတာမွ မသိတာေနာ..။
ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း ဖုန္းဆက္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ခမ္းကီးလည္း သူေလးကို (သိလိုေဇာမ်ားစြာျဖင့္) ဖူးစာ မေတြ႕ေသးဘူးလား၊ ဘယ္ေတာ့ စားရမလဲ၊ အပ်ိဳႀကီးေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔ေနာ္…. စသျဖင့္.. စသျဖင့္ေပါ့။ စကားမရွိ ရွိေအာင္ေပါ့…. ။ ေရာ ခမ္းကီး အရည္ေပ်ာ္မတတ္ပါပဲ… (^___^)
အဟီး…. လိပ္လိုပဲ ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္ယက္ရစကား ေျပာရင္ ခမ္းကီးကို သူေလး စိတ္၀င္စား သလိုလိုပဲ။ (^___^)
ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္နားလည္ရမယ့္ သတိေလးေတာ့ ခမ္းကီး မေမ့ခဲ့ပါဘူး။ ပိုးဖလံလို မီးကိုတိုးဖို႔က သတိတရားနဲ႔ မနည္းထိန္းယူရတယ္။
ေနာက္ပိုင္းေတြမွာ ခမ္းကီးဖုန္းလာရင္ သူေလးအိမ္ကလူေတြ သူေလးကိုပဲ လြဲလြဲတတ္လာတာ သတိထားမိခဲ့တယ္။ ရွင္းရွင္းေလးေျပာရင္ (ကၽြားခ်င္တာ) သူငယ္ခ်င္းမက၊ ရည္းစားမက် အဆင့္ေတာင္ ရွိေနၿပီလားပဲ (^___^)
သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ လိမ္လိမ္မာမာေနတတ္ဖို႔ ၊ ေခၽြတာတတ္ဖို႔၊ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ ကင္းကင္းေနတတ္ဖို႔ အားေပးစကား၊ ဆံုးမစကားေတြ ၾကားရေတာ့ ခမ္းကီးျဖင့္ ႀကိတ္ၿပီး အူျမဴးလိုက္ရတာ..။ ^___^
ဒါေပမယ့္…. ဒါေပမယ့္…. ခ်စ္တယ္လို႔ ခမ္းကီး ေျပာမထြက္ခဲ့ဘူးဗ်ာ…။ !_!
သတၱိမရွိတာလား..၊ ကံၾကမၼာကို မယံုရဲတာလား၊ ခမ္းကီးက ဟိုတုန္းကခမ္းကီးလိုပဲ သူေလးအေပၚ သိမ္ငယ္သလို ခံစားေနရတာ အမွန္ပဲ။ ( အဓိကအခ်က္)
နာမည္ႀကီးတဲ့ေန႔၊ စင္ေပၚတက္တဲ့တစ္ေန႔ မဟုတ္ရတဲ့၊ ရြာျပန္ေရာက္တဲ့ တစ္ေန႔ လူတစ္လံုးသူတစ္လံုး ျဖစ္တဲ့တစ္ေန႔မွ သူေလးကို ဖြင့္ေျပာဖို႔ ႀကိတ္၍ပဲ စိတ္ကူးေနေရာဗ်ာ.. (^___^)
ၾကားသားမိုးႀကိဳး မယံုႏိုင္ေလာက္ေသာ သတင္းေတြလည္း ခမ္းကီးၾကားခဲ့ရတယ္။ အဟီး.. (ႂကြားဦးမွ)။ ဒီလိုဗ်..။ ခဏခဏ ဖုန္းလာကိုင္တတ္တဲ့ ခမ္းကီးအေမ့ကို သူေလးအိမ္က အေရးတစ္ယူ ရွိလာသတဲ့.။ ၀င္ထြက္သြားလာဖန္မ်ားလို႔ပဲေလလို႔သာ ခပ္ေျဖျဖေလး ေတြးခဲ့ပါတယ္။ အမွန္တစ္ကယ္လည္း အဲသလို ျဖစ္ေစခ်င္တာ အမွန္ပါ။ အဲဒီကာလဟာ ခမ္းကီး အရည္ေပ်ာ္ၾကည္ႏူး ရတဲ့ ဘ၀အပိုင္းအျခားတစ္ခုလို႔ ခမ္းကီး သတ္မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ (^___^)
ခမ္းကီးစန္းပြင့္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုပါေတာ့…။ အဟဲ …
အဲသလို စန္းပြင့္လြန္းလို႔ပဲလား မဆိုႏိုင္….။ ကံၾကမၼာက အျမင္ကတ္လို႔လား၊ အရြဲ႕တိုင္ခ်င္လို႔လား မသိ။ (^___^)
မထင္မွတ္ပဲ ရည္းစားျဖစ္ခဲ့ဘူးသူဆီက ဖုန္းလာခဲ့ပါတယ္။
ခမ္းကီးကို မွားခဲ့သမွ် သူမ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ခမ္းကီးအခ်စ္၊ ခမ္းကီးေစတနာကို နားလည္ပါၿပီတဲ့…။ ဘ၀အေၾကာင္း နားမလည္တတ္လို႔ ခမ္းကီးကို သူမ အထင္လြဲခဲ့ရတာပါတဲ့.. အို စံုလို႔.. စံုလို႔။ အဲဒီမွာတင္ သူမရဲ႕ရႈိက္သံက ခမ္းကီးရဲ႕ႏွလံုးသားကို အရည္ေပ်ာ္ေစခဲ့တယ္။ (^___^)
တေပါင္းလ ပအို၀္းအမ်ိဳးသားေန႔ ပြဲေတာ္က်ရင္ ခမ္းကီး ရြာျပန္လည္ဖို႔ စီစဥ္ထားတာ။ ခမ္းကီးကို ေစာင့္ေနမယ္..တဲ့။ ခမ္းကီး ျပန္မလာျဖစ္ရင္ သူမက လိုက္လာၿပီး အလုပ္လာလုပ္မယ္တဲ့ေလ။
ၿပီးေတာ့…. ၿပီးေတာ့.. သူမရဲ႕ ေနာက္ဆံုးစကား (ခမ္းကီး ေႂကြသြားတဲ့ စကားေပါ့)။
• * * က်မဘ၀၊ က်မသိကၡာ အားလံုးကို ခ်ၿပီး ေ၀းခမ္းကီးဆီ မ်က္ႏွာငယ္ ခံေနၿပီ။ ေ၀းခမ္းကီး စိတ္ဆႏၵ ရွိရင္ ျပန္လာပါ။ ျပန္မလာရင္လည္း က်မကုသိုလ္နဲ႔ က်မဘ၀ ရွိပါေစေတာ့… တဲ့။ **
အေသြးႏုႏု၊ အသားႏုႏုနဲ႔သာ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ခမ္းကီးရဲ႕ႏွလံုးသားက အရည္မေပ်ာ္ပဲ ေနႏိုင္ဦးမလားဗ်ာ.. (^___^)
ေအးပါ။ ငါျပန္လာခဲ့မွာပါ ဆိုတဲ့ကတိ ခမ္းကီးေပးမိပါေလေရာ… (!_!) (အခုထိ မွားသလား၊မွန္သလား ခြဲျခား၍ မရေသားေသာ ကတိ) (^___^)
ကဲ… ခမ္းကီးရဲ႕ အူေၾကာင္ၾကား အခ်စ္ဇာတ္လမ္းကို ဒီမွာပဲ ရပ္နားေတာ့မယ္ေနာ္။ ဖတ္ျဖစ္သူမ်ား မ်က္စိ ေညာင္းေနေရာေပါ့ (^___^) ။
ဘေလာ့ဂ္ စာမ်က္ႏွာမွာ သူမ်ားေတြ (ႏုႏုရြရြ) အခ်စ္ၾကား ေရာေယာင္ၿပီး လိုက္ခ်စ္ၾကည့္တာ အျပင္မွာ တစ္ကယ္လို႔ (ျခစ္) ခံထိရင္ ျပန္လည္ၿပီး ေဖါက္သည္ခ်ေပးပါဦးမည္။ အဟီး…. (^___^)
ခမ္းကီး
၅၊ဇြန္၊၂၀၀၉
Thursday, June 4, 2009
ျမင္းစီးၿပီး ဆြမ္းခံႂကြမယ္
ျမင္းစီးတိုင္းလည္း ေကာင္းဘြိဳင္ မဟုတ္ရပါဘူးေနာ္။
စတန္႔ထြင္ေနတဲ့ ရဟန္းသံဃာလည္း မဟုတ္ရပါဘူး။
ျဖစ္ပံုက ဒီရဟန္းသံဃာေတြ သီတင္းသံုးေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းက ေတာႀကိဳေတာင္ၾကားက
ေတာရေက်ာင္း၊ ၿမိဳ႕ရြာနဲ႔ အလွမ္းေ၀းတဲ့ ေက်ာင္းျဖစ္ေနလို႔ပါ။
ဆြမ္းခ်ိန္အမွီ ဆြမ္းခံထြက္ႏိုင္ဖို႔ အခုလို ျမင္းစီးၿပီး ဆြမ္းခံထြက္ရျခင္းပါ။
ထိုင္းႏိုင္ငံေျမာက္ပိုင္း ခ်င္းရိုင္ျပည္နယ္ထဲကပါ။
ဓါတ္ပံုေတြကို သေဘာက်လြန္းလို႔ ေကာ္ပီကူးၿပီးမွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္။
ခမ္းကီး
Wednesday, June 3, 2009
ေျမြဆိပ္ျဖင့္ အားရွိေစေသာ
တရုပ္အစားအစာအသစ္
တရုပ္အစားအစာထဲမွာ လူႀကီးမင္း ဘယ္အစားအစာကို အႏွစ္သက္ဆံုးလဲ။
အစံုအလင္ရွိေအာင္ စားၾကည့္ဖူးၾကၿပီလား။
အခုေနာက္ဆံုး Hot ျဖစ္ေနတဲ့ menu အသစ္အေၾကာင္း ေဖါက္သည္ခ်ေပးလိုက္ပါတယ္။
ကြမ္တံုျပည္နယ္ ခ်ံဳခ်င္ၿမိဳ႕မွာ လူေျပာမ်ားေနတဲ့၊ နာမည္ႀကီးေနတဲ့ စားေကာက္ဆိုင္က menu ရယ္ပါ။
ၾကက္အရွင္လတ္လတ္ကို အဆိပ္ရွိတဲ့ေျမြနဲ႔ ကိုက္ေစၿပီးမွ စားခ်င္တဲ့ အစားအေသာက္လုပ္ေပးေနပါတယ္။
ၾကက္စြတ္ျပဳတ္၊ ၾကက္ေၾကာ္၊ အစိမ္းေၾကာ္ … အို အစံုေပါ့။
ဒီေျမြဆိပ္ထိထားတဲ့ ၾကက္သားက ေဆးဖက္၀င္တယ္လို႔ သူတို႔ ယံုၾကည္ေနၾကတယ္။ အိုပ်ိဳႀကီးငယ္၊ က်ားမမေရြး မိသားစုလိုက္ကို လာေရာက္သံုးေဆာင္ ေနၾကပါတယ္လို႔ ဆိုင္ရွင္က ေျပာပါတယ္။
တရုပ္ေတြက ဒီေျမြဆိပ္ဟာ ၾကက္ကိုယ္ခႏၶာထဲ ေရာက္သြားတဲ့အခါ အပူဓါတ္ေၾကာင့္ အဲန္ဇိုင္းမ္ ဆိုတဲ့ ဓါတ္တစ္မ်ိဳးအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားၿပီး၊ အဲဒီ အဲန္ဇိုင္းမ္ဓါတ္က လူေတြရဲ႕ ေသြးလည္ပတ္မႈကို ေကာင္းမြန္ေစတယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနၾကပါတယ္။
လြယ္လြယ္ေျပာရင္ ေသြးအားတိုးေဆးေပါ့…။
ဒါေပမယ့္ ဒီစားေသာက္ဆိုင္က လုပ္ရပ္ကို ရက္စက္လြန္းတယ္ဆိုၿပီး လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ေ၀ဖန္ၿပီး ဆန္႔က်င္လာၾကတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ရွိတဲ့လူေတြေပါ့။ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြမွာဆို အေတာ့္ကို anti လုပ္ေနၾကတယ္။
သူတို႔အားရွိဖို႔ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္ကို သူတို႔ေရွ႕တင္ အရွင္လတ္လတ္ ေျမြအေပါက္ခံေပးရတယ္ဆိုေတာ့…။
ေတာက္တဲ့ကင္၊ ေတာက္တဲ့စင္းေကာ menu ေတြအေၾကာင္း ထပ္ၿပီးမွ်ေ၀ပါဦးမည္။ 
ခမ္းကီး
၃၊ဇြန္၊၂၀၀၉
Tuesday, June 2, 2009
အရံႈးမေပးစတမ္း
သင့္မွာ ေျခလက္အဂီါစံုပါသလား..။
ေျခလက္စံုပါလွ်က္ ေရမကူးတတ္ဘူးလား...။
ေျခလက္စံုပါလွ်က္ ေရမကူးတတ္ရင္ ဒီကေလးမဆီမွာ သင္ၾကေပေတာ့....။
(ေရကူးမတတ္ေသာ သူမ်ားအတြက္သာ....)
Monday, June 1, 2009
ဓႏုတ္ဘုရားေစတီ ၿပိဳက်ျခင္း
ဒီသတင္းကို ဖတ္ရႈရ၊ သိရေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ စိတ္မကာင္းျဖစ္ရတယ္။
ဒီဘုရားက ေရွးေဟာင္းသမိုင္းဘုရားလို႔ သိရပါတယ္။
အလွဴ႕ရွင္ ဘုရားဒကာ၊ဒကာမ အေပါင္းတို႔အား သာဓုအႏုေမာဒနာေခၚဆိုပါတယ္။
သည္ေနရာတြင္ က်ေနာ္၏ ဆႏၵျဖစ္ေပၚလာသည္မွာ..
-ေရွးေဟာင္းသမိုင္း၀င္ဆိုေသာ အရာမ်ားအား ပ်က္စီးေနသည္ကို ပ်က္စီးေနသည့္အတိုင္း၊ မူလ
လက္ရာအတိုင္း ထိန္းသိမ္းေစလိုပါသည္။
-မူလ အလွဴရွင္မ်ားသည္ မိမိတို႔ေကာင္းမႈလက္ရာမ်ားကို ကမာၻတည္သ၍ တည္ရွိေစလိုမည္မွာ
အမွန္ပင္ ဆႏၵရွိၾကမည္သာ။
-ႏွစ္ကာလ ၾကာေညာင္းျခင္းေၾကာင့္ ပ်က္စီးျခင္းရွိေနမည္သာ။ ေႏွာင္လာေႏွာင္သားကား ထိုထက္
မပ်က္စီးရေလေအာင္ ထိန္းသိမ္းသည္ကား မွန္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ မူလလက္ရာအား
မေပ်ာက္ပ်က္ေစလိုပါ။ အရွိကို အရွိအတိုင္း ဆက္လက္တည္ရွိလိုပါသည္။
-ေႏွာင္လာေႏွာင္သားတို႔သည္လည္း ထိုမူရင္းလက္ရားအား တန္ဖိုးထား ဂုဏ္ယူေနၾကမည္သာ။
-ထိုမူရင္းလက္ရာသည္သာ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္တို႔ တန္ဖိုးၾကမည္ဟု ထင္ပါသည္။ ဥပမာ
မ်ားစြာပင္ရွိေနသည္ကို ေလ့လာေစခ်င္ပါသည္။ ဥပမာ- ထိုင္းႏိုင္ငံရွိ အယုဒၶယဘုရားေဟာင္းမ်ား၊
စုခိုထိုင္းပုထိုးေဟာင္းမ်ား၊ ကေမာၻဒီးယားႏိုင္ငံရွိ အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္၊ အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံရွိ
ေဘာေရာေဘာဒူပုထိုးေဟာင္းမ်ားကဲ့သို႔ မူရင္းအတိုင္း ထိန္းသိမ္းေစလိုပါသည္။
-ပုဂံဘုရားမ်ားသည္ ထိုႏို္င္ငံမ်ားရွိ ေရွးက်ေသာ ယဥ္ေက်းမႈပင္ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း
ကမာၻ႕ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္စာရင္းတြင္ ဘာေၾကာင့္ မပါ၀င္ခဲ့ရသလဲဆိုသည္ကို
ေလ့လာသင့္ပါသည္။
-ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ေရွးေဟာင္းယဥ္ေက်းမႈ အေဆာက္အဦမ်ားစြာအားလည္း မူလလက္ရာ၊ မူလ
ရာဇ၀င္သမိုင္းျဖင့္ ဆက္လက္ တည္ရွိေစခ်င္ပါသည္။
ယူနက္စကိုအဖြ႕ဲအစည္းႀကီး၏ စည္းကမ္း ဥပေဒသကို ေလ့လာေစလိုပါသည္။
-ဤသည္ကား က်ေနာ့္၏ စိတ္ကူးဆႏၵမွ်သာျဖစ္ပါသည္။
ခမ္းကီး
၁၊ဇြန္၊၂၀၀၉
ဓါတ္ပံုမ်ားကို အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွ ရယူပါသည္။
+of+nagar.jpg)